معرفی گل قرنفل
گل قرنفل گونهای از گیاهان گلدار از خانواده Caryophyllaceae است که بومی جنوب اروپا و بخشهایی از آسیا است. این گیاه به یک گیاه زینتی محبوب باغ تبدیل شده است. این گیاه چندساله علفی یا چند ساله است که به ارتفاع 13 تا 92 سانتیمتر رشد میکند و گلهای آن در دستهای متراکم تا 30 عدد در بالای ساقهها قرار دارد.
قطر هر گل 2 تا 3 سانتی متر با پنج گلبرگ با لبه های دندانه دار است. گیاهان وحشی گلهای قرمز با پایه سفید تولید میکنند، اما رنگها در ارقام از سفید، صورتی، قرمز و بنفش تا طرحهای متنوع متغیر است.
منشأ دقیق نام رایج انگلیسی آن ناشناخته است، اما اولین بار در سال 1596 در فهرست باغ گیاه شناس جان جرارد ظاهر شد. گل ها خوراکی هستند و ممکن است خواص دارویی داشته باشند. ویلیام شیرین زنبورها، پرندگان و پروانه ها را جذب می کند.
این گل در صورت رشد کامل می تواند تا ارتفاع 30 الی 45 سانتی برسد. قرنفل می تواند دو ساله یا چند ساله باشد. این گیاه دارای برگ هایی پهن، کوتاه و سبز است که گل هایش غالبا در دو یا چند رنگ وجود دارند. قسمت حاشیه ای گلبرگ ها دانه دار بوده و گلبرگ ها در مرکز گل رنگی متفاوت با حاشیه ها دارند.
معمولا گیاه قرنفل در مناطقی با آب و هوای سردسیری دو ساله می شود و در مناطقی با آب و هوای معتدل و یا صورتی که گل های آن برداشت شوند می تواند عمری چند ساله داشته باشد.
گلهای این گیاه به شکل یک چتر متراکم و فشرده تخت در انتهای ساقه که توسط براکته های شبه برگ احاطه شده اند، قرار می گیرند. به شکلی که گیاه پس از باز شدن گلهایش همانند یک فرچه به نظر می رسد. گلهای قرنفل در حدود چند هفته عمر می کنند.
تاریخچه گل قرنفل
در دنیای گلها، قرنفل گلی جدید و نوظهور نیست. آن از زمانهای بسیار قدیم و بوده و متعلق به اوراسیاست.
یک باستان شناس یونانی به نام “تئوفراستوس” آن را “Dianthus” نامگذاری کرد.
این نام تشکیل شده از دو واژه یونانی است. “Dios” به معنی الهی و “Anthous” به معنی گل. به همین دلیل به قرنفل، گل خدایان گفته میشود.
نماد گل قرنفل
قرنفل به گل خدایان معروف است.
قرنفل که برخی به اشتباه آنرا گل قلمفور میخوانند نماد تحسین، شور، دمدمی مزاج بودن، توجه، عشق و تشکر و قدردانی است.
نگهداری از گل قرنفل
آبیاری
به آبیاری منظم و متوسط نیاز دارد. زمانی که سطح خاک خشک شد، میتوان گیاه را آبیاری کرد. آبیاری بیش از اندازه این گیاه و ماندگاری آب در خاک پای گیاه موجب پوسیدگی طوقه (ناحیه اتصال ساقه به ریشه)، زردی برگها و از بین رفتن گیاه میشود. آبیاری کم نیز در ابتدا موجب کاهش گلدهی گیاه، عدم رشد، خشک شدن برگها و کوچک ماندن گیاه میشود.
نور
در مکانی با نور کامل آفتاب (حداقل 8 -6 ساعت نور مستقیم) به خوبی رشد میکند. نور کم محیط از جمله دلایل عدم گلدهی مناسب این گیاه و رشد ضعیف آن است. در مناطقی که دمای تابستان بالا است وجود سایه در بعدازظهر به شادابی و رشد و گلدهی بیشتر این گیاه کمک میکند.
دما
وجود دمای خنک شبانه در حدود 15 درجه برای گلدهی این گیاه بسیار مطلوب است. به طور کل زمانی که بذرهای این گیاهان را در سال جاری بکاریم، گلدهی گیاهان حاصل از رشد بذرها بعد از گذران پاییز و زمستان و در سال بعد روی خواهد داد.به بیان دیگر این گیاهان نیازمند یک دوره سرما هستند تا بتوانند توانایی گلدهی را بیابند. اگر در منطقه ای گرم زندگی می کنید گیاه را در مکانی بکارید که از بعد از ظهر به بعد در سایه قرار بگیرد.
خاک
خاک با زهکش خوب و مواد ارگانیک مانند خاک برگ و یا کود پوسیده دامی رشد و گلدهی این گیاه را تضمین میکند بنابراین میتوان از مخلوطی همانند خاک معمولی + خاک برگ استفاده کرد و یا اینکه مخلوطی همانند خاک برگ + کوکوپیت + پرلایت را بکار برد.
کوددهی
برای کوددهی این گیاه نیز می توان از کود کامل با فرمول 10-10-10 هر 4-3 هفته یکبار استفاده کرد.
هرس کردن
برای تشویق گیاه به گلدهی بیشتر و طولانیتر کردن فصل گلدهی، گلهای خشک را مرتباً از گیاه جدا کنید تا انرژی گیاه به جای اینکه صرف تولید بذر شود، صرف تولید گلهای جدید شود. همچنین ساقههایی را که گلدهی داشته اند، میتوان تا حدود نیمی از ارتفاع آنان قطع کرد تا تولید ساقههای جدید تشویق شود.
